/Piotr Czajkowski (1840-1893)

Choć Olga Rusina jest – jak łatwo zgadnąć – z pochodzenia Rosjanką, chciałoby się w odniesieniu do jej osoby powiedzieć „swego nie znacie”. Olga Rusina ukończyła bowiem Konserwatorium Moskiewskie, studiowała u Jakowa Milsteina i Siergieja Doreńskiego, obecnie mieszka w Polsce, ale zdaje się, nie przetarła sobie jeszcze ścieżek wiodących na nasze estrady filharmoniczne. Tym gorzej dla estrad (a dla publiczności przede wszystkim), ponieważ mamy oto do czynienia ze wspaniałą pianistką-wirtuozką, której nazwisko powinno zapełniać sale koncertowe do ostatniego miejsca. W każdym razie takie wrażenie pozostaje po wysłuchaniu jej płyty – zarejestrowanej w Polsce – zawierającej rzadko u nas grywane i nagrywane utwory fortepianowe Czajkowskiego.

Siedem fragmentów z „Dziadka do orzechów” w fortepianowym układzie Pletniewa to drobiazgi pełne najpoważniejszych komplikacji pianistycznych: poczynając od „Marsza” – rozedrganego repetycjami, pulsującego kaskadami oktaw w lewej, po „Taniec chiński” oraz „Andante maestoso” – wyśpiewane niskim głosem wijącym się nieprzerwanie w gładkiej osnowie łamanych pasaży. Wytchnienie dają części wolne – jak np. „Taniec cukrowej wieszczki” i „Intermezzo”. W nich pianistka wyczarowuje pięknie „lejący się”, długi dźwięk, który pozwala na wiązanie w miękkim legato nawet bardzo długich wartości. A jest jeszcze „Tarantella” z karkołomnymi skokami w iście zawrotnym tempie i „Trepak” – błyskotliwy, pełen ruchu i nieustannych zmian.

„Pory roku” – dwanaście literacko inspirowanych obrazków – z całym swym poetyckim ładunkiem i prawdziwie malarskim charakterem znajdują w osobie Olgi Rusiny wykonawczynię pełną wrażliwości, głęboko rozumiejącą i przeżywającą sens muzyki Czajkowskiego. Choć interpretacja pianistki nie bywa przesłodzona we fragmentach lirycznych („Styczeń”, „Marzec”, „Kwiecień”, „Październik”), to pełno w niej prawdziwie romantycznej emocjonalności. Grę charakteryzuje bogactwo agogiczne z pełnymi smaku rubatami oraz duża rozpiętość stosowanej dynamiki. Cechy te przydają grze potoczystości, budują zrozumiałą interpunkcję muzycznych zdań. Z szerokim gestem gra części o mocnym, zdecydowanym charakterze („Sierpień”, „Wrzesień”). Nawet jednak w forte pianistka potrafi zadbać o wspaniałą jakość dźwięku; nie dopuszcza do „przebitego” brzmienia, które rodzi się w wyniku nieumiarkowanego użycia siły.

Drobny mankament edytorski to brak numeracji ścieżek na okładkach płyty, niemniej jako całość wydawnictwo to wielce wartościowe i godne polecenia.